Sa panahon ngayon, madalas nating nakikita ang malalaking fiesta, magagarang programa, at bonggang events na pinopondohan ng pamahalaan. May mga entablado, artista, ilaw, sound system, at kasiyahang pansamantala lamang. Ngunit sa likod ng temporary hype na ito, may mga pamilyang walang sapat na pagkain, batang hindi makapasok sa paaralan, at mahihirap na patuloy na naghihintay ng tunay na tulong mula sa gobyerno.
Hindi masama ang fiesta. Bahagi ito ng ating kultura, pagkakakilanlan, at community bonding. Sa pamamagitan nito, napapalakas ang tourism, local business, at pagkakaisa ng mamamayan. Ngunit ang tanong: dapat bang unahin ang engrandeng selebrasyon kung may mga taong gutom, walang trabaho, at walang access sa basic services?
Para sa akin, mas dapat tutukan ng pamahalaan ang sustainable growth kaysa sa temporary hype. Ang tunay na pag-unlad ay hindi nasusukat sa dami ng paputok, sa sikat na performer, o sa laki ng dekorasyon. Nasusukat ito sa dami ng pamilyang natutulungan, kabataang nakakapag-aral, manggagawang nagkakaroon ng trabaho, at komunidad na may maayos na health care, edukasyon, pabahay, at kabuhayan.
Ang ayuda sa mahihirap ay hindi dapat tingnan bilang simpleng pamimigay lamang. Kung maayos itong ipapatupad, maaari itong maging stepping stone tungo sa mas magandang buhay. Halimbawa, sa halip na puro one-time cash assistance, dapat magkaroon ng livelihood programs, skills training, scholarships, health programs, at job opportunities. Ito ang uri ng investment na hindi nawawala pagkatapos ng isang gabi ng kasiyahan.
Ang engrandeng fiesta ay nagbibigay ng aliw, ngunit ang sustainable programs ay nagbibigay ng pag-asa. Ang fiesta ay natatapos kinabukasan, ngunit ang edukasyon, kabuhayan, at serbisyong panlipunan ay may long-term impact. Kung limitado ang pondo ng bayan, kailangang maging wise ang pamahalaan sa paggastos. Public funds should serve public needs first.
Hindi ibig sabihin nito na dapat tanggalin ang lahat ng selebrasyon. Sa halip, dapat itong gawing simple, meaningful, at practical. Maaaring ipagdiwang ang kultura nang hindi nagsasayang ng napakalaking halaga. Ang sobrang budget para sa luho ay maaaring ilaan sa feeding programs, medical missions, school supplies, livelihood assistance, at suporta sa senior citizens, solo parents, persons with disabilities, at unemployed workers.
Sa huli, ang tunay na pamahalaang naglilingkod ay hindi naghahanap ng palakpak sa entablado, kundi gumagawa ng konkretong hakbang para maiangat ang buhay ng mamamayan. Ang liderato ay hindi dapat nakatuon sa pagpapakitang-gilas, kundi sa pagbibigay ng tunay at pangmatagalang solusyon.
Kaya sa tanong kung ano ang mas dapat tutukan ng ating pamahalaan—engrandeng fiesta o ayuda sa mahihirap—malinaw ang sagot: unahin ang pangangailangan ng mamamayan. Dahil ang tunay na progreso ay hindi temporary hype; ito ay sustainable growth na nararamdaman ng lahat, lalo na ng mga nasa laylayan ng lipunan.