Ngayong
nalalapit ang Mahal na Araw, muling hinahamon ang bawat Pilipino na
magnilay: paano mananatiling buo ang pananampalataya kung ang paligid ay tila
punô ng pangamba? Sa loob ng bansa, ramdam ang bigat ng pagtaas ng mga bilihin,
pasahe, at gastusin sa araw-araw. Sa labas naman ng bansa, nagpapatuloy ang mga
digmaan at tensiyong pandaigdig na lalo pang nagpapayanig sa ekonomiya. Kapag
may gulo sa daigdig, hindi lamang mga bansang sangkot ang nasasaktan—umaabot
ang kirot hanggang sa hapag-kainan ng karaniwang Pilipino. Ang pagmahal ng
langis sa pandaigdigang merkado at ang paghina ng piso laban sa dolyar ay
direktang bumabagsak sa presyo ng pagkain, kuryente, transportasyon, at iba
pang pangunahing pangangailangan. Ayon sa Bangko Sentral ng Pilipinas, nasa ₱59.742
kada US$1 ang palitan noong Marso 18, 2026, habang ipinapakita rin
ng BSP na mas mahina ang piso sa unang bahagi ng 2026 kumpara sa mga nagdaang
taon.
Hindi
rin maikakaila na ang mga sigalot sa ibayong dagat ang isa sa mga ugat ng
pag-aalburuto ng presyo ng enerhiya. Ang nagpapatuloy na digmaan sa Ukraine at
mga tensiyon sa Gitnang Silangan ay may epekto sa daloy ng langis at sa
kumpiyansa ng mga pamilihan. Iniulat ng AP at Financial Times na naapektuhan
maging ang mahahalagang ruta at pipeline ng langis sa Europa, habang iniulat ng
Guardian na ang tensiyon sa Gitnang Silangan ay nagbunsod ng pagtaas ng presyo
ng Brent crude sa lampas $100 bawat bariles nitong Marso 2026. Kapag
tumaas ang krudo sa daigdig, sumasabay ang pasanin ng mahihirap na bansa tulad
ng Pilipinas.
Ngunit
higit na nakababahala ay hindi lamang ang krisis sa ekonomiya kundi ang krisis
sa kalooban. Unti-unting sinisira ng takot, pagkabalisa, at panghihina ng
loob ang pag-asa ng mamamayan. Marami ang nagtatanong: hanggang kailan titiisin
ang pagtaas ng presyo, kakapusan sa kita, at kawalang-katiyakan sa bukas? Sa
harap ng ganitong kalagayan, ang Mahal na Araw ay hindi lamang paalala ng hirap
at pagdurusa ni Kristo, kundi ng isang malalim na katotohanan: may saysay
ang pagtitiis kung may pananampalataya, at may umaga pagkatapos ng
pinakamadilim na gabi.
Sa
panahong ang mundo ay tila nilalamon ng digmaan, kasakiman, at pangamba,
kailangang manindigan ang tao sa mas mataas na paniniwala—na hindi pera,
kapangyarihan, o armas ang huling sagot sa krisis, kundi ang pagbabalik sa
Diyos, pagkakaisa, at malasakit sa kapwa. Walang saysay ang pag-unlad kung
wasak ang budhi; walang kabuluhan ang lakas ng ekonomiya kung gutom naman ang
kaluluwa ng bayan. Kaya ngayong Mahal na Araw, ang pinakamahalagang tanong ay
hindi lamang kung paano tayo makaliligtas sa krisis, kundi kung paano tayo
magiging mas makatao sa gitna nito.
“Kapag
ang paligid ay puno ng dilim, ang pananampalataya ang ilaw na hindi kayang
patayin ng krisis.”
Ito
ang diwa na dapat panghawakan ng bawat Pilipino. Sa gitna ng pagtaas ng dolyar,
krudo, at mga bilihin; sa gitna ng balitang gyera at pangambang pandaigdig; sa
gitna ng hirap ng buhay—ang pananampalataya ay hindi pagtakas sa realidad. Ito
ay lakas upang harapin ang realidad nang may tapang, dangal, at pag-asa.
Sapagkat ang bansang marunong manalig, magmahal, at magtiis nang may layunin ay
bansang hindi madaling gumuho.