Ang tubig ay hindi luho. Ito ay karapatan, pangangailangan, at pundasyon ng maayos na pamumuhay. Sa bawat gripo na walang dumadaloy, hindi lamang balde ang nauubusan, kundi pasensya, kabuhayan, kalusugan, at tiwala ng mamamayan sa mga institusyong dapat sana’y naglilingkod sa kanila.
Sa lalawigan ng Quezon, sagana tayo sa likas-yamang tubig, watershed, ilog, bukal, at yamang kalikasan. Ngunit bakit may mga pamilyang patuloy na nagtitiis sa mahinang daloy, maruming suplay, o tuluyang pagkawala ng tubig? Bakit ang mga lungsod at bayan tulad ng Lucena, Tayabas, Pagbilao, Sariaya, Tagkawayan, Alabat, at iba pa ay nakararanas pa rin ng paulit-ulit na problema sa serbisyong dapat ay pangunahing batayan ng buhay?
Hindi sapat ang palusot. Hindi sapat ang paulit-ulit na pangako. Kung may pribadong kumpanyang namamahala sa operasyon ng sistema ng tubig, dapat malinaw ang pananagutan nito. Kung may ahensiyang nakatalagang mag-regulate, mag-monitor, at magbantay sa taripa at proyekto, dapat maramdaman ng taumbayan na ginagawa nito ang tungkulin. Ang kontrata, posisyon, at titulo ay walang saysay kung sa dulo, ang ordinaryong mamamayan pa rin ang nagbabayad sa serbisyong hindi maayos na naibibigay.
Ang krisis sa tubig ay hindi simpleng aberya lamang. Ito ay usapin ng public service, transparency, at accountability. Kapag walang tubig, apektado ang mga bata, matatanda, paaralan, ospital, maliliit na negosyo, at bawat tahanang umaasa sa maayos na serbisyo. Kapag tumataas ang singil ngunit bumababa ang kalidad ng serbisyo, natural lamang na magtanong ang publiko: sino ang tunay na pinoprotektahan ng sistema?
Panahon na upang seryosong repasuhin ang mga kasunduan, proyekto, taripa, at performance ng mga namamahala sa suplay ng tubig. Dapat magkaroon ng malinaw na ulat sa publiko: ano ang nagawa, ano ang hindi natupad, saan napunta ang pondo, at kailan mararamdaman ang tunay na solusyon. Hindi dapat bulag ang mamamayan sa mga desisyong direktang nakaaapekto sa kanilang araw-araw na buhay.
Ang tubig ay buhay. At dahil buhay ang nakataya, hindi ito dapat ipagkait, pabayaan, o pagkakitaan nang walang pananagutan. Ang sambayanan ay hindi lamang humihingi ng tubig; humihingi ito ng tapat na pamamahala, malinaw na serbisyo, at lideratong may tapang maningil ng pananagutan.
Sa huli, ang tanong ay simple: kung sagana ang ating lalawigan sa pinagkukunan ng tubig, bakit uhaw pa rin ang mamamayan sa maayos na serbisyo?