Tuwing Agosto, muling ipinagdiriwang ng bansa ang Buwan ng Wikang Pambansa. Nagkakaroon ng mga paligsahan sa pagsulat, sabayang pagbigkas, pagtatanghal, at pagsusuot ng kasuotang Pilipino. Mahalaga ang mga gawaing ito sapagkat ipinapaalala nila ang halaga ng ating wika at kultura. Ngunit hindi dapat matapos ang pagmamahal sa Filipino kasabay ng pagtatapos ng buwan. Higit sa pagdiriwang, kailangan nating palakasin ang aktuwal at tuloy-tuloy na paggamit nito sa ating pang-araw-araw na buhay.
Ang Filipino ay hindi lamang asignatura sa paaralan. Ito ang wikang nag-uugnay sa milyun-milyong Pilipino mula sa iba’t ibang rehiyon, kultura, at antas ng pamumuhay. Sa pamamagitan nito, mas malinaw nating naipahahayag ang ating saloobin, karanasan, pangarap, at paninindigan. Kapag ginagamit natin ang sariling wika, mas nagiging malapit sa puso at madaling maunawaan ang mensahe. Nagiging mas bukas din ang pakikilahok ng karaniwang mamamayan sa mga usaping panlipunan, pang-edukasyon, pangkalusugan, at pampamahalaan.
Gayunman, kapansin-pansin na mas pinipili ng ilan ang paggamit ng banyagang wika upang magmukhang edukado, propesyonal, o makabago. Walang masama sa pag-aaral ng Ingles at iba pang wika. Sa katunayan, mahalaga ang mga ito sa pakikipag-ugnayan sa daigdig. Ngunit hindi dapat maging kapalit ng kahusayan sa banyagang wika ang paglimot o pagmamaliit sa sariling atin. Ang tunay na talino ay hindi nasusukat sa punto o wikang ginagamit, kundi sa linaw, lalim, at kabuluhan ng ipinahahayag.
Malaki ang pananagutan ng mga paaralan, midya, tanggapan ng pamahalaan, negosyo, at maging ng mga gumagawa ng nilalaman sa social media. Dapat gamitin ang Filipino sa paraang wasto, malinaw, malikhain, at angkop sa panahon. Kailangang gumawa ng mas maraming aklat, bidyo, balita, pananaliksik, at materyal na pang-edukasyon sa Filipino. Ang mahahalagang impormasyon ay dapat maipaliwanag sa wikang madaling maunawaan ng nakararami, lalo na sa panahon ng kalamidad, halalan, krisis sa kalusugan, at iba pang pambansang usapin.
Sa tahanan nagsisimula ang pagpapahalaga sa wika. Maaaring hikayatin ng mga magulang ang mga bata na magbasa ng kuwentong Pilipino, makinig sa mga awiting sariling atin, at makipag-usap nang may paggalang sa Filipino. Sa internet naman, dapat lumikha ang kabataan ng makabuluhang nilalaman na nagpapakita na ang Filipino ay buhay, moderno, at kayang talakayin ang anumang paksa sa makabagong panahon.
Mahalaga ring kilalanin at igalang ang mga katutubong wika sa bansa. Ang pagpapalakas sa Filipino ay hindi nangangahulugang pagbura sa Cebuano, Ilokano, Hiligaynon, Waray, Bikol, Tausug, Maranao, at iba pang wika. Sa halip, dapat maging tulay ang Filipino upang magkaunawaan tayo habang pinangangalagaan ang yaman ng ating pagkakaiba-iba.
Ngayong Buwan ng Agosto, huwag nating gawing palamuti lamang ang Filipino sa mga programa at tarpaulin. Gamitin natin ito sa tahanan, paaralan, trabaho, pamahalaan, midya, at internet. Ituro ito nang may pagmamalaki, isulat nang may pag-iingat, at bigkasin nang walang hiya.
Ang wikang hindi ginagamit ay unti-unting nanghihina. Ngunit ang wikang minamahal, pinauunlad, at ipinapasa sa susunod na henerasyon ay patuloy na nabubuhay. Nasa ating mga bibig, panulat, at kilos ang kinabukasan ng Filipino. Ngayong Agosto at sa bawat araw, piliin nating gamitin at palakasin ang wikang tunay na atin.