Sa bawat ika-15 ng Mayo, muling nabubuhay ang makukulay na tradisyon ng lalawigan ng Quezon: ang Pahiyas Festival sa Lucban, Mayohan Festival sa Tayabas, Agawan Festival sa Sariaya, at Araña’t Baluarte Festival sa Gumaca. Higit pa sa palamuti, parada, pagkain, at kasiyahan, ang mga pistang ito ay larawan ng malalim na pananampalataya at pasasalamat ng mga mamamayan kay San Isidro Labrador para sa masaganang ani at biyayang natanggap sa buong taon.
Sa panahon ngayon na patuloy ang pagtaas ng presyo ng petrolyo at mga pangunahing bilihin, may mga nagtatanong kung nararapat pa bang ipagpatuloy ang ganitong malalaking pagdiriwang. Ngunit sa katotohanan, ang pista ay hindi lamang gastos; ito rin ay puhunan sa kultura, turismo, at kabuhayan. Sa bawat turistang dumarating, may maliit na negosyanteng kumikita. Sa bawat pagkaing naibebenta, may pamilyang natutulungan. Sa bawat produktong lokal na nabibili, may magsasaka at manggagawang nagkakaroon ng dagdag na kita.
Tama ang pananaw na sa gitna ng krisis, kailangang maging praktikal. Hindi kailangang maging labis ang paggastos sa pagdiriwang. Ang mahalaga ay mapanatili ang diwa nito: ang pasasalamat, pagkakaisa, at pagpapahalaga sa sariling kultura. Maaaring bawasan ang magarbong bahagi ng pista, ngunit hindi dapat mawala ang mga gawaing tunay na nagpapakilala sa kasaysayan at identidad ng bayan.
Ang mga festival na ito ay nagsisilbi ring tulay upang muling bumangon ang lokal na ekonomiya. Nabibigyan ng pagkakataon ang mga Micro, Small and Medium Enterprises, mga kainan, souvenir shops, at lokal na magsasaka na maipakilala at maibenta ang kanilang produkto. Sa ganitong paraan, ang kultura ay nagiging kabuhayan, at ang tradisyon ay nagiging daan tungo sa pag-unlad.
Kaya naman, nararapat lamang na ipagpatuloy ang mga pistang tulad ng Pahiyas, Mayohan, Agawan, at Araña’t Baluarte, ngunit sa mas makabuluhan, maayos, at responsableng paraan. Ang pagdiriwang ay hindi dapat maging simbolo ng luho, kundi ng pag-asa. Sa bawat kulay ng kiping, sa bawat ani na iniaalay, at sa bawat produktong lokal na naibebenta, ipinapakita ng mga mamamayan na kahit may krisis, buhay pa rin ang pananampalataya, kultura, at kakayahang bumangon ng bawat Pilipino.